...؛؛؛؛ خدايا چرا دل به تنهايی آشنا شد   که ديگه کاری با کسی نداريم ؛؛؛؛...

یا علــی

« اگر يک بار ديگر مي زيستم سخن کمتر مي گفتم و بيشتر گوش مي سپردم،
دوستانم را به شام دعوت مي کردم بي آنکه نگران لکه هايي که بر فرش
افتاده يا مبلي که رنگ و رويش رفته است باشم.
اگر يک بار ديگر مي زيستم دوستت دارم هاي بيشتر و مرا ببخشيد هاي
بيشتري مي گفتم.
ليکن از هر آنچه گفتم مهمتر اگر بار ديگر زندگي مي کردم هر لحظه آن
را در چنگ مي گرفتم! به آن مي نگرستم و آن را واقعا مي ديدم، هر لحظه
را زندگي مي کردم و هرگز آن را باز پس نمي دادم.
بر سر چيز هاي کوچک تا اين حد بر افروخته نشو.نگران آن نباش که چه کسی
تو را دوست ندارد و چه کسی بیشتر از تو مال جهان دارد و یا دیگران چه
می کنند.بیا در عوض از انان که دوستمان دارند لذت ببریم، بیا تا به آنچه خدا
به ما داده است بیاندیشیم، بیا هر روز به آنچه برای بهبود جسم و روان خود ،
عواطف و روحیات خود انجام می دهیم فکر کنیم.زندگی کوتاه تر از ان است که
بگذاری از کنارت بگذرد.زندگی تنها یک لحظه با ماست و آنگاه رفته است. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
خدایا مرا بخاطر شکایت هایم ببخش
و زمانی که نا شکری کردم
به آرامی به من یاد اوری کن
از تو بخاطر انچه برایم مقدر کرده ای متشکرم»

شعر از:  بیتا

يا حق...

می دونی! خيلی سخته ديدن و نگفتن!
ديدن و نگريستن! فرياد زدن با صدای بی
صدای خيلی سخته خواستن و نتوانستن
خيلی سخته بودن و نزيستن! کاش می شود پرواز کرد! ازادانه! کاش می شود فرار کرد بدونه ترس! کاش می شود دست از زندگی کشيد بدونه عشق! کاش می شود ازاد بود بدونه زنجير! کاش می شود بی رنگ بود بدونه رنگها! کاش می شود عاشق بود بدونه معشوق! کاش می شود سحر بود بدونه غروب کاش می شود زنده بود بدون ترس از مرگ! به اميد پرواز!

                                                             غمی داریم و غمخواری نداریم

خدایا توانای مطلق تویی من کیم

                                       مردم بینوا درمانی جز امید ندارند

ای خداای خالق روباه و شیر                  ای تو داده طعم بر شیر پنیر

ای خداای خالق گرگ و گراز                   وی پدید آرنده سیر و پیاز

ای نداده عقل کافی بر الاغ                      لطف کرده رنگ مشکی بر کلاغ

داده دم بر موش و بر زنبور نیش              پر خوری کرده عطا بر گاومیش

ای خداای خالق روزی رسان                   داده روزی بر کسان و نا کسان

ما به درگاهت پناه آورده ایم                    بارهااین خواهش از تو کرده ایم

حفظ کن ما را از آفات جهان                    از غم بی خانمانی وارهان

سالها بگذشت و من مستاٌجرم                   شکوه ها دارم زدست موٌجرم

گاه بقال آمده دنبال پول                           گاه عطار آمده بهر وصول

بس که کردم وصله شلوار نخی                 وصله اش پیداست از یک فرسخی

درد خود را می کنم پیش توعرض              رفته ام تا خرخره در زیر قرض

می کنم بر میوه با حسرت نگاه                 خود نیابی در بساط بنده آه

هر کسی کو باشد اهل بند و بست               تا قیامت نان او در روغن است

هر کسی امروز رفت از راه کج                 ساخت ویلا ٍ در ونک یا در کرج

کاش دردم شصت یا هفتاد بود                   می نوشتم از برای یاد بود

گر نویسم شرح این احوال بد                    (( مثنوی هفتاد من کاغذ شود ))

چون نمی خواهم شوم دزد ودغل                 اسکن قرمز عطا کن یک بغل

مرحمت کن خانه ای با آب و برق               خانه ما را بکن با نور غرق

بنده را با اسکناس الفت بده                      باغبان و نوکر و کلفت بده

لطف کن تومان ، نمی خواهم دلار               پول ایران از تو دارم انتظار

درد ما را از کرم  درمان بکن                    جای ما هم فکر آب و نان کن

گرنشان خواهی زمن در این دیار                 جنب مسجد آخر دروازه غار.

یا علی

قانون کپی رایت یادتون نره

آن قدر گرم است بازار مکافات عمل

الهی توانگران را به دیدن خانه خوانده ای و درویشان را به دیدار خداوند خانه؛ آنان سنگ و گل دارند و اینان جان و دل؛ آنان سرگرم در صورتند و اینان محو در معنی؛ خوشا آن توانگری که درویش است.
نماز و روزه ها قبول التماس دعا