تندبادهاي آوارگي تنها رشته اي که مرا به جايي بسته بود
گسست اگر گفته بودي بمان مي دانستم که بايد بمانم

 و اگر گفته بودي برو
 مي دانستم که بايد بروم
 اما اکنون اگر بمانم نمي دانم که چرا مانده ام و اگر بروم نمي دانم که چرا رفته ام

چگونه نينديشيده اي که يک انسان يا بايد بماند يا برود و من اکنون در ميان اين دو نقيض بيچاره ام
 کسي که عشق رهايش ميکند بودني است که نمي داند چگونه بايد باشد
 و چه درديست بلاتکليفي ميان وجود و عدم

گفتا به شب سيه شفق پيدا نيست              گفتم که به خون من ببايدنگريست

گفتا چه سبک به عاشقي عمر گذشت         در خنده شدم من او ولي سخت گريست

 زيباترين غزلها در اشکهايم جاريست             ديوان چشمهايم در غمگين ترين غروب

نام تو را به ميهماني قافيه ها مي آورد           نامت آرزو و يادت اميد

به ميهماني شعرهايم خوش آمدي                غزل زيباي ديوانم

                <<  اگر در دنيا تو سهم من بودي، من بزرگترين سهامدار دنيا بودم >>

بيا پرواز اعتماد را با يکديگر تجربه کنيم وگرنه مي شکنيم الهام دوستيمان را

خيلي ها با هم مي خندند اما کم اند کساني که با هم نيز مي گريند

راز زيبايي غنچه در دهان بسته اوست

یا عـلــی